بيننده هرگاه در جهتى كه بين او و شىء ديده شدنى است با هدف برابر شود ، به اشتباه مىافتد و اين همان همانند دانستن خدا با چيزى است ! زيرا ارتباط بين اسباب و مسبّبات حتمى است . » [ 1 ] امام بزرگوار براى محال بودن و امكان علمى نداشتن رؤيت استدلال فرموده است ، زيرا دستگاه بينايى به دو وسيله اشيا را مىبيند : يكى هوا و ديگرى نور ، پس هرگاه هر دوى اينها نباشند ، ديدن غير ممكن است ، و اين دو چيز نمىتوانند باعث ديدن خدا گردند ، زيرا هر دوى اينها از ممكنات محدود مىباشند ، پس چگونه مىتوانند نيروى نامحدودى را كه مدبّر اين عوالم و پديده‌هاى گذراست ، ببينند ، عوالمى كه ساده‌ترين آنها همين ستارگانى است كه با وجود تمام شگفتيها و عجايبى كه دارند ، ما در آنها زندگى مىكنيم . براستى دستگاه بينايى ، تنها چيزهايى را مىبيند كه در ويژگيهاى امكانى با آن برابر باشد ، بنابراين اگر چنين برابرى و همسانى ميان آنها نباشد ديدن و نگرش امكان‌پذير نخواهد شد . موسى عليه السّلام كوشيد تا خدا را ببيند اما ممكن نبود : « عرض كرد : خدايا ! خود را به من آشكار بنما تا تو را مشاهده كنم ! خداوند در پاسخ فرمود : هرگز مرا نخواهى ديد و ليكن در كوه نظر كن اگر كوه به جاى خود برقرار ماند تو نيز مرا خواهى ديد ، آنگاه كه نور خدا تجلّى كرد و بر كوه تابيد كوه را متلاشى ساخت و موسى بيهوش بر زمين افتاد ، و چون به هوش آمد ، عرض كرد : خدايا ! تو منزّه و برترى ، به درگاه تو توبه كردم و من ( از ميان قوم ) نخستين كسى هستم كه ايمان آوردم . » [ 2 ] موسى بن عمران ( ع ) كلمات خدا را دريافت مىكرد و روحش مشتاق بود

--> [ 1 ] اصول كافى : 1 / 97 ، توحيد صدوق : ص 109 . [ 2 ] سورهء اعراف / 142 .